Λοιπόν, επειδή ήμουν πολύ καλό παιδί φέτος, νομίζω ότι αξίζω αυτό το δωράκι…So Santa, bring it on!

Santa baby

Λοιπόν είναι καιρός να πάμε να ψωνίσουμε!!! Δεν πάει άλλο πια! Αλλά γιατί?

Μάλλον είναι το πνεύμα των γιορτών που μας επηρεάζει συναισθηματικά, όλους ταυτόχρονα και με τον ίδιο τρόπο! Μόνο αυτές τις μέρες έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε έρμαια της καπιταλιστικής έκφρασης, να συνθέσουμε το παζλ της μάζας, να απαρνηθούμε την ανθρωπιά μας, να αγαπήσουμε ό,τι ασήμαντο (π.χ. μπορούμε να εστιάσουμε την προσοχή μας από τα μελομακάρονα μέχρι τη τζένγκα) , να χαρακτηριστούμε υλιστές-κοιλιόδουλοι κ.α. και όλα αυτά υπό το βλέμμα της κοινωνικής επιδοκιμασίας.

Ακόμα, είναι από τις λίγες περιπτώσεις που μπορούμε (αναμένεται) να εκφράσουμε και να δικαιολογήσουμε τα συναισθήματά μας κάτω από τον κανόνα του “πρέπει” και όχι με βάση τον αυθορμητισμό και την εγγενή ανάγκη εξωτερίκευσης που καθιστούν το ανθρώπινο συναίσθημα αυθεντικό.

Νομίζω ότι είναι ώρα να κάνουμε όλοι το καθήκον μας και να πάρουμε τους πάντες για να τους ευχηθούμε…

Υ.Γ.  Χρόνια πολλά. Σας αγαπώ!

Η σχετικιστική θεώρηση του χρονικού γίγνεσθαι κάμπτεται καθημερινά από την νομοτέλεια του αύριo, το ίδιο δηλαδή το χρονικό συνεχές. Παρά την ντετερμινιστική θεωρία της σχετικότητας, η αβεβαιότητα του “αύριο” παραμένει, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται η άποψη του δεδομένου που φαίνεται να το διέπει (άποψη που έχει διαμορφωθεί μέσα από την επιτακτική προσδοκία-ελπίδα γι’αυτό, αλλα και την αδυναμία ύπαρξης μιας εναλλακτικής πραγματικότητας).

Πέρα όμως από την συμβολή του στη δομή του χρόνου και τη διατήρηση της ιστορίας, το αύριο δεν προβληματίζει (συνήθως) για την θέση του στο σήμερα αλλά για τη μορφή του σε αυτό!

Μόνο σε ένα σουρρεαλιστικό κόσμο θα μπορούσε να συγχωρηθεί η έκλειψη του αύριο. Και μαζί με αυτό  ο φόβος για την αθλιότητα του “είναι” ή σε πιο συναισθηματικούς όρους, ο φόβος για την απογοήτευση!

Όλοι ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο. Αλλά ποιός θα είναι εκεί για να μας θυμάται? Κανείς δεν ελπίζει και κανείς δεν ξέρει…

Υ.Γ.: Δεν ξεχνώ όσους με θυμούνται και δε θυμάμαι όσους με ξεχνούν. Άλλωστε, εν οίδα ότι σκέφτομαι άρα υπάρχω!

Αυτό το post είναι για όλους εσάς που τόσο καιρό φυλακίζατε τις νύχτες σας στα έγχρωμα κανάλια, σκοτώνοντας τις ώρες σας στο χείλος της σιωπής (από Δ. Τσακνή)! Εκφραστειτε ελεύθερα σε ό,τι γλώσσα θελετε και χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό για το περιεχόμενο!

Κοινώς ΕΚΤΟΝΩΘΕΙΤΕ!

P.S.: Η απόλυτη ελευθερία ισχύει γι’αυτό το post και μόνο! Για όλα τα άλλα ισχύει κανονικά ο κανονισμός…